Chapter 36


A Wild Fox Spirit

Q. Robert Adams said, “You’ve got to take control of your mind. You’ve got to realize your mind and your body are not your friends. They feed you the wrong information. They appear right for a while but then it becomes wrong again. Do not listen to your mind. Stop the thoughts before they get to the edge of your nose. That’s all I’ve got to say. “You’ve got to realize that your body and your mind are not your friend.”

Robert, when you have a moment, please help me to understand. Why are my body and my mind not my friends? All I am trying to be is a friend to my body and my mind. How else to live?

A. Well, you began with a quote, so I will begin with a quote:

Here and there you hear about a way to be practiced, and a dharma to become enlightened to. Will you tell me then just what dharma there is to be enlightened to, what way there is to practice? In your everyday life and doings, what is lacking or needs to be cured by practice?

Those neophyte monks get it all wrong. They put their faith and trust in a bunch of wild fox spirits who spout their notions and tie people in knots with nonsense. . . .

They listen to the hot air coming out of the mouths of a batch of old teachers as if it were Truth, while thinking, “This is a most wonderful teacher while I have only the mind of a common mortal. I would never dare to try to fathom such venerability.”

Blind idiots they are indeed, going through life with that grasp of matters, betraying their own two eyes, cringing and faltering like a donkey on an icy road.

Those are the words of Linji from the 9th century. They are as good now as they were then. On that note, I will tell you that Robert Adams and many others like him who purport to teach the final truth about what “myself” really is, are, in my view, “wild fox spirits.”

During my thankfully brief stint as a “spiritual teacher,” for my sins, an advisee gave me a book by Robert Adams. I had never heard of him, but subsequently found out that he was billed as a “self-realized master.” After reading three pages I threw the book in the trash. Seriously. I threw it in the trash.

Perhaps it is time to call a halt to this “spiritual search,” which seems to afflict the human mind like a nasty virus, and produces so-called “masters” who cannot even get out of their own way, much less show you yours. You have your own two eyes. Why betray them? Just see what you see and be what you are in this moment, and that will be sufficient. Just be yourself. And then see where you are.

To quote Linji again:

Just stop this rushing around searching, then you’ll be no different from the patriarchs and Buddhas. But if you keep looking for something from outside, even if you get it, all it will be is words and phrases, pretty appearances…

By the way, the “wild fox spirit” refers to a well-known Zen story:

Whenever Master Dahui gave a dharma talk, an odd old man would stand in the back and listen in silence. He usually left right after the talk, but one day he lingered, so Dahui approached him and asked, “Who are you?”

The old boy replied, “I am not actually a human being. I was the dharma teacher on this mountain at the time of Kashyapa Buddha. One day a student asked me, ‘Does a person who practices with great devotion still fall into cause and effect?’ I said to him, ‘No, such a person doesn’t.’ Because I uttered those words I was reborn again and again as a wild fox for five hundred lifetimes.”

Perhaps Robert Adams is now living in the body of a wild fox. Ah well, that’s what you get for being a wiseacre.

De spirit van een wilde vos

[1] Q. Robert Adams zei, "Je moet de controle over je geest nemen. Je moet je realiseren dat je geest en je lichaam niet je vrienden zijn. Ze voeden je met verkeerde informatie. Ze lijken een tijdje juist, maar dan wordt het weer verkeerd. Luister niet naar je geest. Stop de gedachten voordat ze aan de rand van je neus komen. Dat is alles wat ik te zeggen heb. "Je moet beseffen dat je lichaam en je geest niet je vrienden zijn."

[2] Robert, als je een momentje hebt, help me dan om het te begrijpen. Waarom zijn mijn lichaam en mijn geest niet mijn vrienden? Ik probeer steeds een vriend te zijn voor mijn lichaam en mijn geest. Hoe anders te leven?

[3] A. Oké, je begon met een citaat, dus zal ik beginnen met een citaat:

[4] "Hier en daar hoor je over een manier van beoefening en een dharma om verlichting te bereiken. Vertel mij dan eens welke dharma er is om verlicht mee te worden en welke manier er is om te beoefenen? Wat ontbreekt er in je dagelijks leven en bedoening, of wat moet er door beoefening genezen worden?"

[5] "Deze nieuw bekeerde monniken hebben het helemaal mis. Zij stellen hun geloof en vertrouwen in een stelletje wilde vossenspirits die hun opvattingen spuien en mensen met onzin in de war brengen. . . ."

[6] "Zij luisteren naar de gebakken lucht die uit de monden van een stel oude leraren komt alsof het de Waarheid is, terwijl zij denken: "Dit is een hoogst wonderbaarlijke leraar, en ik heb slechts het verstand van een gewone sterveling. Ik zou nooit durven te proberen zo'n eerbiedwaardigheid te doorgronden."

[7] "Blinde idioten zijn het inderdaad, die door het leven gaan met een dergelijk begrip van zaken, terwijl ze hun eigen twee ogen verraden, ineenkrimpend en wankelend als een ezel op een met ijzel bedekte weg."

[8] Dat zijn de woorden van Linji uit de 9e eeuw. Ze zijn nu net zo relevant als toen. Wat dat betreft wil ik je zeggen dat Robert Adams en vele anderen zoals hij, die beweren de definitieve waarheid te onderwijzen over wat "mezelf" echt is, in mijn ogen "wilde vossengeesten" zijn.

[9] Tijdens mijn godzijdank korte periode als "spiritueel leraar", gaf een vertrouweling mij een boek van Robert Adams voor al mijn zonden. Ik had nog nooit van hem gehoord, maar kwam er later achter dat hij werd omschreven als een "zelf-gerealiseerde meester". Na het lezen van drie pagina's gooide ik het boek in de prullenbak. Serieus. Ik gooide het in de prullenbak.

[10] Misschien is het tijd om een halt toe te roepen aan deze "spirituele zoektocht", die de menselijke geest schijnt te treffen als een akelig virus, en die zogenaamde "meesters" voortbrengt die vooral zichzelf in de weg staan, laat staan dat ze jou de weg kunnen wijzen. Je hebt je eigen twee ogen. Waarom zou je ze verraden? Zie gewoon wat jij ziet en wees wat je op dit moment bent, en dat zal voldoende zijn. Wees gewoon jezelf. En zie dan waar je bent.

[11] Om Linji weer te citeren:

[12] "Stop gewoon met dat gehaast zoeken, dan is er geen verschil tussen jou en de patriarchen en boeddha's. Maar als je blijft zoeken naar iets van buitenaf, zelfs als je het krijgt, zullen het alleen maar woorden en zinnen zijn, niets meer dan schone schijn..."

[13] Tussen haakjes, de "wilde vossengeest" verwijst naar een bekend Zen-verhaal:

[14] Wanneer Meester Dahui een dharmatoespraak hield, stond er gewoonlijk een vreemde oude man achterin te luisteren in stilte. Meestal vertrok hij onmiddellijk na de toespraak, maar op een dag bleef hij staan, dus Dahui benaderde hem en vroeg: "Wie ben jij?"

[15] De oude man antwoordde: "Ik ben niet echt een mens. Ik was de dharmaleraar op deze berg in de tijd van Kashyapa Boeddha. Op een dag vroeg een leerling mij: 'Valt iemand die met grote toewijding oefent nog steeds in oorzaak en gevolg?' Ik zei tegen hem: 'Nee, dat doet zo iemand niet.' Omdat ik die woorden uitsprak werd ik vijfhonderd levens lang steeds opnieuw geboren als een wilde vos."

[16] Misschien leeft Robert Adams nu in het lichaam van een wilde vos. Ach ja, dat krijg je als je een wijsneus bent.