Chapter 32

Dialogue With A Spiritual Teacher

Q: I often speak of my own experience, not to brag or because I am that narcissistic, but it is the only experience I can talk about first hand. Others who awaken can have radically different experiences. However, my experiences are similar to those of others I know. I think friends and students/teachers tend to “resonate” in terms of both understanding and spiritual experiences. That is why we like hanging around each other. We share experiences others might call insane. We share loves that others cannot believe in. We share an acceptance of each other’s experiences.

Currently my body and sense of presence feels almost like it is bursting, barely able to contain the inner life force, which, looking within, appears as a brilliant white light and cold heat. Wherever my awareness touches my body I feel bliss. Bliss permeates this body.

And I am singularly aware of myself, as the watcher of the body, the bliss, the Life Force bursting from my chest, and a feeling of incredible power.

A few hours ago, the energy was not quite as intense, but I felt an enormous, overwhelming love and surrender to the forces that be, and to my Beloved.

I feel an overwhelming awareness that I know who and what I am. It is hard to state what that is, because it is all of the above experiences, but it is also a totality that cannot be expressed, and a sense of absolute certitude of who I am, which is not just this aging body so vulnerable to the environment.

I have the utter assurance that I am this Consciousness and as such I have no mass or weight, but the body associated with my knowingness here and now is serving as a capacitor storing the great power of my Life Force. If that cold heat were to turn hot, this body would be incinerated.

I can only describe the entire experience as being totally joyful, even when dark emotions float through without really touching me. And I cannot take my attention off that energy within, the Life Force. It grabs my attention. I cannot let go. At the same time that Force is awakening this body. I can feel it straightening out the muscles, joints and nerves, changing the patterns of movement and sensation. Every few minutes I feel various kinds of snapping in my back that feels like vertebrae, and muscles moving into a new alignment.

All in all, it is a wonderful experience to be having. Another way to describe it is feeling totally alive, 100% alive, and the emotions are outsized too, but I can choose to experience them or not, and then back into the witness, just watching in complete peace. Robert, given our history, what do you make of my experience? I hope you don’t say continued delusion.

A: If you tell me the purpose of your question—in other words, why you want to know what I think — I will try to reply.

Q: I mean the hugely energetic self-awareness I always have with all sorts of subtle body internal energies, bliss, and a rock-solid confidence that I know who and what I am without being able to express it in words. I have no words for it except bliss, energies, a fixation of awareness on “me.” And with it, a solidity, steadfastness.

This is what I call self-realization, and not just emptiness or beingness, or awareness, because the witness/witnessed has a property of explosive self-awareness and security.

A: I meant why do you care what I make of your experience?

Q: I want to convince you that there is more inside you than you think.

I don’t know what your current relationship is with [name withheld]. I rarely talk to her now. She had the same experiences as I, but they mostly went away I think, probably because of your teaching. There was so much more for her potentially. Self-realization is Truth and I push it. I yell it. I announce it. It is beyond anything, any truth or emptiness that I ever felt before. Many of my students, those who are recovering from Advaita, feel love and happiness as emotions move through them again and they feel love.

If I could convince you as a teacher not to be so dogmatically against self-realization that might help many people.

A: Teaching and learning are two sides of the same coin. I understand that you are completely devoted to the role of teacher, but I have no skin in that game. I just express candidly what I see with no reference to such memes as “self-realization,” unless asked about them directly. Unlike you, I have no students, and don’t want any.

I don’t care about so-called “self-realization.” It is not something I think about. Such matters enter my mind only if someone else puts them there, as you are now doing. Self-realization is your religion, your god, not mine. I am not “dogmatically against” it. I am not dogmatically against or for anything.

You say that your students are “recovering from Advaita.” But you are the one who taught it to them. Until your recent love affair with “self-realization,” you were a self-described firm believer in Advaita yourself, and served up plenty of steaming hot non-duality dogma to your students, right? So you are a recovering dogma addict, who was not just personally addicted and misguided, but became a teacher of your addiction, trumpeting non-duality for all you were worth, and making promises you could not keep.

Now, having “seen the light,” you have a new addiction to “push”—as you put it—onto others. The new version still has you in the same role—“pusher/teacher”—but this new addiction of yours is even better than the non-duality one: more “bliss,” more “power.” Probably the irony and foolishness of this story goes right over your head. If I could get you to see it, I would, but since you are always the teacher and never the learner, that seems unlikely.

Regarding your students, I don’t know who they are, and I don’t care. I doubt that many of them know what I have to say anyway, so probably you attribute more influence to me than I really have. Nevertheless, if someone reads my ideas and finds them useful, fine by me, even if that person happens to be a student — a possession, you seem to imagine—of yours. Why should I change anything I say because you are afraid of it, or because, god forbid, one of your students might hear it?

As for the person you mention, that was a different case entirely. She wrote to me directly in distress, misery, and confusion, so I replied to her directly, and in no uncertain terms. For anyone occupying the position of power which you have arrogated to yourself to have sexual relations with a “student,” is outside the realm of mentorship in my view. That the student was married with children and trying to make her marriage work out, only aggravates the matter. If you got off the enlightened master trip for a moment, you would see that.

You asked me not to say that your present experiences are delusions. OK, I won’t say that. I will confine myself to pointing out that you seem terribly worked up and over-excited by what you are calling “bliss,” and “the feeling of incredible power.” Call your latest zealotry whatever you like. You have every right. Jusst know that I have no interest in your experiences or what you make of them, and unlike you, I seek neither bliss, nor power, nor “self-realization.” I seek nothing.

Q2: Good stuff, Robert. Thank you for sharing this. Yes, the end of seeking. Knowing that I lack nothing and that I am complete already, no great experiences are needed, or even desired. It’s entirely sufficient to know that here and now what is, is. Ordinary, not special. Ah, the relief. Thank you.

A: This fellow has been sending me little reports for the past couple of years, attempting to convince me of his “attainment,” and all because I advised his hypnotized disciple/girlfriend to snap out of it. His monomania regarding those events reminds me of the story of the two monks who were returning to the monastery:

It had rained hard, and the road was a patchwork of puddles. At one place a beautiful young woman was standing, unable to cope with a large puddle directly in her path. The elder of the two monks went up to her, and without a word lifted her and carried her across. Then the monks continued on their way to the monastery.

That evening the younger monk came to the elder monk and said, “Sir, as monks we are forbidden to touch a woman. Is that not the case?”

The elder monk answered, “Yes, brother.” “But then sir, how is that you lifted and carried that woman on the roadside?”

The elder monk smiled at him and replied, “I left her on the other side of the puddle, brother, but I see that you are still carrying her.”

I love the old Zen tales. Here’s another:

One day Mara, the Evil One, was travelling through the villages of India with his attendants. He saw a man meditating whose face was lit up in wonder. The man had just discovered something beautiful. Mara’s attendant asked what the man had found, and Mara replied, “A piece of truth.”

“Doesn’t this bother you when someone finds a piece of truth, O Evil One?” his attendant asked.

“No,” Mara replied. “Right after this, they make a religion out of it.”

Q3: There is so much talk about self-realization by self-anointed teachers. It occurs to me that a sense of irony may be a prerequisite to some modicum of self-awareness. Truth provides no basis for constructing a business model. Beliefs do. If all you do is teach, you have to find a way to monetize that. The suppliers of beliefs would understandably be chagrined by those like you, Robert, who attack their means of livelihood.

A: Yes, a sense of irony is essential. And a modicum of self-awareness is about all we humans get at best, I’d say. The universe, after all, is quite beyond comprehension. These oh so sincere teachers apparently cannot see the fatuity in asserting that they know “The Truth,” and can teach it to someone.

There’s nothing wrong with earning a living as long as what you’re selling is the real thing. Alan Watts, an early influence of mine, supported himself with lectures and wrote engaging books that people still read. But when the merchandise is unworthy of the buyer’s trust, that’s not business but fraud.

Q4: It’s quite amusing that this person’s claims are so singularly over the top that we all know who it is!

A: Yes, it’s like a joke, but he doesn’t get it. Perhaps he never will.

Dialoog met een spirituele leraar

[1] V: Ik spreek vaak over mijn eigen ervaring, niet om op te scheppen of omdat ik zo narcistisch ben, maar het is de enige ervaring waarover ik uit de eerste hand kan spreken. Anderen die ontwaken kunnen radicaal andere ervaringen hebben. Mijn ervaringen zijn echter vergelijkbaar met die van anderen die ik ken. Ik denk dat vrienden en studenten/leraren de neiging hebben om te "resoneren" in termen van zowel begrip als spirituele ervaringen. Dat is waarom we graag met elkaar omgaan. We delen ervaringen die anderen misschien krankzinnig noemen. We delen een liefde voor zaken waar anderen niet in kunnen geloven. We delen een acceptatie van elkaars ervaringen.

[2] Momenteel voelt mijn lichaam en mijn gevoel van aanwezigheid bijna alsof het uit elkaar barst, nauwelijks in staat om de innerlijke levenskracht te bevatten, die, als ik naar binnen kijk, verschijnt als een schitterend wit licht en koude warmte. Overal waar mijn bewustzijn mijn lichaam raakt voel ik gelukzaligheid. Gelukzaligheid doordringt dit lichaam.

[3] En ik ben mij uitzonderlijk bewust van mijzelf, als de waarnemer van het lichaam, de gelukzaligheid, de levenskracht die uit mijn borst barst, en een gevoel van ongelooflijke kracht.

[4] Een paar uur geleden was de energie niet zo intens, maar ik voelde een enorme, overweldigende liefde en overgave aan de krachten die er zijn, en aan mijn Geliefde.

[5] Ik voel een overweldigend bewustzijn dat ik weet wie en wat ik ben. Het is moeilijk te zeggen wat dat is, want het zijn alle bovengenoemde ervaringen, maar het is ook een totaliteit die niet kan worden uitgedrukt, en een gevoel van absolute zekerheid over wie ik ben, en dat is niet enkel dit ouder wordende lichaam dat zo kwetsbaar is voor de omgeving.

[6] Ik heb de volstrekte zekerheid dat ik dit Bewustzijn ben en als zodanig geen massa of gewicht heb, maar het lichaam dat verbonden is met mijn weten hier en nu, dient als een condensator die de grote kracht van mijn Levenskracht opslaat. Als die koude warmte heet zou worden, zou dit lichaam worden verbrand.

[7] Ik kan de hele ervaring alleen maar omschrijven als volkomen vreugdevol, zelfs wanneer er donkere emoties doorheen zweven zonder me echt te raken. En ik kan mijn aandacht niet afleiden van die energie binnenin, de Levenskracht. Het grijpt mijn aandacht. Ik kan het niet loslaten. Tegelijkertijd is die Kracht dit lichaam aan het wakker maken. Ik voel hoe hij de spieren, gewrichten en zenuwen rechtzet, en de patronen van beweging en sensatie verandert. Om de paar minuten voel ik verschillende soorten knikken in mijn rug die aanvoelen als wervels, en spieren die in een nieuwe uitlijning bewegen.

[8] Al met al is het een wonderlijke ervaring om mee te maken. Een andere manier om het te beschrijven is dat ik me helemaal levend voel, 100% levend, en de emoties zijn ook buitenmaats, maar ik kan kiezen of ik ze ervaar of niet, en dan terugvallen in de getuigepositie, gewoon toekijkend in volledige vrede. Robert, gezien onze geschiedenis, wat vind jij van mijn ervaring? Ik hoop niet dat je zegt dat ik nog steeds waanideeën heb.

[9] A: Als je me het doel van je vraag vertelt - met andere woorden, waarom je wilt weten wat ik denk - zal ik proberen te antwoorden.

[10] V: Ik bedoel het enorm energetisch zelfbewustzijn dat ik altijd heb met allerlei subtiele lichaamseigen energieën, gelukzaligheid, en een rotsvast vertrouwen dat ik weet wie en wat ik ben zonder dat ik het in woorden kan uitdrukken. Ik heb er geen woorden voor behalve gelukzaligheid, energieën, een fixatie van bewustzijn op "mij". En daarmee stevigheid, standvastigheid.

[11] Dit is wat ik zelfrealisatie noem, en niet alleen leegte of zijn, of bewustzijn, want de getuige/het geobserveerde heeft een eigenschap van explosief zelfbewustzijn en zekerheid.

[12] A: Ik bedoelde waarom kan het je wat schelen wat ik van jouw ervaring vind?

[13] V: Ik wil je ervan overtuigen dat er meer in je zit dan je denkt.

[14] Ik weet niet wat je huidige relatie is met [naam achtergehouden]. Ik praat nu zelden met haar. Zij had dezelfde ervaringen als ik, maar die gingen grotendeels weg denk ik, waarschijnlijk door jouw onderwijs. Er was zoveel meer voor haar mogelijk. Zelfrealisatie is Waarheid en ik promoot dat. Ik roep het. Ik kondig het aan. Het gaat alles te boven, elke waarheid of leegte die ik ooit eerder heb gevoeld. Veel van mijn studenten, degenen die herstellende zijn van Advaita, voelen liefde en geluk als emoties weer door hen heen bewegen, en ze voelen liefde.

[15] Als ik jou als leraar ervan zou kunnen overtuigen om niet zo dogmatisch tegen zelfrealisatie te zijn, zou dat veel mensen kunnen helpen.

[16] A: Onderwijzen en leren zijn twee kanten van dezelfde medaille. Ik begrijp dat je volledig toegewijd bent aan de rol van leraar, maar ik heb geen belang bij dat spel. Ik zeg gewoon openhartig wat ik zie zonder te verwijzen naar memes als "zelfrealisatie", tenzij mij daar rechtstreeks naar gevraagd wordt. In tegenstelling tot jou, heb ik geen studenten, en ik wil er ook geen.

[17] Ik geef niet om zogenaamde "zelfrealisatie". Het is niet iets waar ik over nadenk. Zulke zaken komen alleen in mijn gedachten als iemand anders ze daar neerlegt, zoals jij nu doet. Zelfrealisatie is jouw religie, jouw god, niet de mijne. Ik ben er niet "dogmatisch tegen". Ik ben nergens dogmatisch tegen of voor.

[18] Je zegt dat jouw studenten "herstellende zijn van Advaita." Maar jij bent degene die het hen onderwezen hebt. Tot aan je recente liefdesaffaire met "zelfrealisatie" was je zelf een overtuigd gelovige in Advaita, en serveerde je je studenten een overvloed aan gloeiend hete non-dualiteitsdogma's op, nietwaar? Dus je bent een herstellende dogmaverslaafde, die niet alleen persoonlijk verslaafd en misleid was, maar ook een leraar van je verslaving werd, die non-dualiteit uit alle macht rondbazuinde en beloftes deed die hij niet kon nakomen.

[19] Nu je "het licht gezien hebt", heb je een nieuwe verslaving om aan anderen "op te dringen" - zoals je het uitdrukt. De nieuwe versie heeft je nog steeds in dezelfde rol - "pusher/leraar" - maar deze nieuwe verslaving van jou is zelfs beter dan de non-dualiteitsverslaving: meer "gelukzaligheid", meer "macht". Waarschijnlijk gaat de ironie en dwaasheid van dit verhaal straal aan je voorbij. Als ik het je kon laten inzien, zou ik het doen, maar aangezien jij altijd de leraar bent en nooit de leerling, lijkt me dat onwaarschijnlijk.

[20] Wat jouw studenten betreft, ik weet niet wie ze zijn, en het kan me niet schelen. Ik betwijfel of veel van hen weten wat ik te zeggen heb, dus waarschijnlijk dicht je mij meer invloed toe dan ik werkelijk heb. Niettemin, als iemand mijn ideeën leest en ze nuttig vindt, dan vind ik dat prima, zelfs als die persoon toevallig een student is - één van jouw bezittingen, lijkt het wel. Waarom zou ik iets moeten veranderen omdat jij er bang voor bent, of omdat, god verhoede het, een van je studenten het zou kunnen horen?

[21] Wat betreft de persoon die jij noemt, dat was een heel ander geval. Ze schreef me rechtstreeks in nood, ellende en verwarring, dus antwoordde ik haar rechtstreeks, en in niet mis te verstane bewoordingen. Voor iemand in de machtspositie die jij je hebt aangemeten, om seksuele relaties te hebben met een "leerling", valt naar mijn mening buiten het kader van mentorschap. Dat de studente getrouwd was, kinderen had en probeerde haar huwelijk te laten slagen, maakt de zaak alleen maar erger. Als je even van de verlichte meester trip zou afstappen, zou je dat inzien.

[22] Je vroeg me niet te zeggen dat je huidige ervaringen waanvoorstellingen zijn. OK, dat zal ik niet zeggen. Ik zal me beperken tot de opmerking dat je vreselijk opgewonden lijkt door wat je "gelukzaligheid" noemt, en "het gevoel van ongelooflijke macht". Noem je laatste fanatisme wat je wilt. Je hebt alle recht. Weet alleen dat ik geen interesse heb in jouw ervaringen of wat jij ervan maakt, en in tegenstelling tot jou, zoek ik noch gelukzaligheid, noch macht, noch "zelfrealisatie." Ik zoek niets.

[23] Q2: Goed spul, Robert. Dank je voor het delen. Ja, het einde van het zoeken. Wetend dat het me aan niets ontbreekt en dat ik al compleet ben, zijn er geen grote ervaringen nodig, of zelfs maar gewenst. Het is meer dan voldoende om te weten dat in het hier en nu, wat is, is. Gewoon, niet speciaal. Ah, de opluchting. Dank je.

[24] A: Deze kerel heeft me de laatste paar jaar kleine verslagen gestuurd, in een poging me te overtuigen van zijn "realisatie", en dat allemaal omdat ik zijn gehypnotiseerde leerling/vriendin adviseerde om er uit te stappen. Zijn monomanie over deze gebeurtenissen doet me denken aan het verhaal van de twee monniken die terugkeerden naar het klooster:

[25] Het had hard geregend, en de weg was een lappendeken van plassen. Op een plaats stond een mooie jonge vrouw, niet opgewassen tegen een grote plas die recht op haar weg lag. De oudste van de twee monniken ging naar haar toe, tilde haar zonder een woord te zeggen op en droeg haar naar de overkant. Daarna vervolgden de monniken hun weg naar het klooster.

[26] Die avond bezocht de jongste monnik de oudste monnik en zei: "Heer, als monniken is het ons verboden een vrouw aan te raken. Dat is toch zo?"

[27] De oudere monnik antwoordde: "Ja, broeder." "Maar meneer, hoe komt het dan dat u die vrouw aan de kant van de weg hebt opgetild en gedragen?"

[28] De oudere monnik glimlachte naar hem en antwoordde: "Ik heb haar aan de andere kant van de plas achtergelaten, broeder, maar ik zie dat je haar nog steeds draagt."

[29] Ik hou van de oude Zen verhalen. Hier is er nog een:

[30] Op een dag reisde Mara, de Boze, met zijn volgelingen door de dorpen van India. Hij zag een man mediteren wiens gezicht in verwondering oplichtte. De man had zojuist iets moois ontdekt. Mara's bediende vroeg wat de man had gevonden, en Mara antwoordde: "Een stukje waarheid."

[31] "Stoort het je niet als iemand een stuk waarheid vindt, o Boze?" vroeg zijn bediende.

[32] "Nee," antwoordde Mara. "Meteen daarna maken ze er een religie van."

[33] V3: Er wordt zo veel gesproken over zelfrealisatie door zelfbenoemde leraren. Het lijkt mij dat een gevoel voor ironie een eerste vereiste kan zijn voor een minimum aan zelfgewaarzijn. Waarheid biedt geen basis voor het optuigen van een bedrijfsmodel. Overtuigingen wel. Als je alleen maar lesgeeft, moet je een manier vinden om dat te gelde te maken. De leveranciers van overtuigingen zouden begrijpelijkerwijs gekrenkt zijn door mensen zoals jij, Robert, die hun middelen van bestaan aanvallen.

[34] A: Ja, een gevoel voor ironie is essentieel. En een greintje zelfgewaarzijn is ongeveer alles wat wij mensen op zijn best krijgen, zou ik zeggen. Het universum is tenslotte niet te bevatten. Deze o zo oprechte leraren zien blijkbaar niet in hoe dom het is te beweren dat ze "de" waarheid kennen en die aan iemand kunnen leren.

[35] Er is niets mis met geld verdienen, zolang wat je verkoopt maar echt is. Alan Watts, een vroege invloed van mij, onderhield zichzelf met lezingen en schreef boeiende boeken die nog steeds gelezen worden. Maar als de koopwaar het vertrouwen van de koper onwaardig is, dan is dat geen handel meer maar fraude.

[36] V4: Het is best amusant dat de beweringen van deze persoon zo over de top zijn dat we allemaal weten wie het is!

[37] A: Ja, het is net een grap, maar hij snapt het niet. Misschien zal hij het nooit begrijpen.