Chapter 14

There Is No “How” To Be Free

Q: I am not sure why we need a category called magical thinking? Why label?

A: Learning to distinguish between fantasy and reality is a developmental process. We can observe that process in young children. For instance, if a child is angry with a pet and the pet gets sick and dies, the child may believe that she or he caused the pet’s death, and in a child of five or six that kind of belief is expected. For a child of ten, that thought might arise, but most likely the child would not really believe it. If an adult seriously believed such a thing, most of us would view that person as deluded, possibly psychotic.

When people ask questions about how to awaken, I am likely to reply that there is no how to be free. Freedom is a natural condition that appears as soon as one stops resisting it. But freedom can be frightening, implicating, as it does, a “myself” who is in control neither of events nor of thoughts and feelings. So we fear freedom, and hold out against it in various ways.

“Step on a crack, you break your mother’s back,” a game children play as they traverse a sidewalk, is an example of magical thinking that serves to blunt the child’s fear that something bad could happen to mom. The adult ballplayer who crosses himself before stepping into the batter’s box is playing a similar kind of game with himself, as if a hand gesture could really forestall a fastball in the noggin.

So magical thinking is a way of denying the complete insecurity of here and now—of presuming and feigning control over this present moment in which we really know anything can happen, like it or not. That denial of the obvious fact of total vulnerability to events is a chief impediment to finding the freedom and peace of mind that seem to be the heart’s desire of us all, or at least most of us.

Vulnerability can be frightening, so we are attracted to magical thinking as a means of denial, as a way of sweeping anxieties under the carpet, but a mind engaged in denial will never notice that freedom is a natural quality of mind that does not have to be earned or deserved, but only noticed and appreciated.

Nevertheless, freedom is only free in this very moment, and offers no guarantees for the future. So one may embrace the fanciful future guarantees of religion and other kinds of magical thinking, or one may have freedom—but not both together, I say.

From that perspective, a so-called “spiritual path” is a means, however unconscious, of avoiding freedom, not finding it. Here and now, in this very moment, is where freedom exists, not in some imagined location farther along the imagined path.

This is not to say that followers of paths never find freedom. Some do, but only in awakening from the escapist dream of the quest, the path, and the method. When I say “awakening,” I mean understanding traditional teachings for what they are: yellow leaves given to children to stop them crying for gold. That gold is here and now, not after you practice anything.

So why reply to questions at all? If, as I say, there is no path, then what do I have to say? Why even mention magical thinking? As you asked, “Why label?”

We all want to imagine ourselves as open-minded, but our minds are not open; they are deeply conditioned, and most of us remain largely unaware, and some of us entirely unaware of that conditioning. Like a fish that having been born in water never even notices water, we humans, swimming in a sea of beliefs about who and what we are, never even notice those beliefs, much less submit them to full examination.

We are, I mean, so identified with the concepts with which we have been impregnated as to be rendered incapable of noticing the freedom and ease of not knowing answers to ultimate questions—of not believing in dogma of any stripe—unless that freedom comes right up and slaps us in the face.

No one can decide to be free. But if one desires freedom from the known, perhaps one can clear the decks of concepts by questioning everything one believes—all of it. Just make a list. If you believe that “only love is real,” then ask yourself how you account for the cruelty and violence we see all around us? If you believe that God protects you and awaits you in Heaven, ask yourself how you came to believe that. If you believe that staring at a wall for ten hours a day will bring you to “enlightenment,” ask yourself the same: how did I come to believe that?

I am not, however, suggesting making a “practice” of skepticism, which could easily become just another impediment to awakening right now: “I’m not done questioning my beliefs yet.” There may be comfort in methods, and a feeling of accomplishment, or even of identity: “Me: the ruthless skeptic,” but comfort is no substitute for the flash of sudden comprehension that can occur only right now.

In each moment, I see what I see, and that seeing is me. When I comprehend that — not just in words but moment by moment — I don’t have to believe in anything. And, since I don’t have to believe in anything, I am relieved of having to question anything. That is what I mean by freedom: just be.

Young children have a naïve belief in the permanence of care-givers. When, upon first learning about death, they begin to question that permanence, most are easily reassured by hearing, “Don’t worry, darling child. Mommy will be here for a long, long time.” That is, of course, an outright lie. Mommy does not know any such thing. Despite all her best intentions, she might be dead on the morrow.

I am not saying that one should never employ that kind of “white lie.” That’s a deep question, but it’s not the crux here. This conversation is not about childrearing, but about magical thinking which blurs the boundary between fantasy and reality, keeping the magical thinker in a naïve posture toward the world, incapable of seeing and embracing the impermanence of self and other. For some, such ignorance may seem blissful, but one’s own impermanence—not just mortality at the end, but the utter transiency of this very instant — is just what needs seeing and embracing if one is to awaken here and now. And if not now, when?

Afraid of illness, suffering, death, and dying, and troubled by our intuitions of the precariousness and emptiness of “myself,” so many of us enshroud those fears in a gauze of magical beliefs to which we cling as if beliefs were facts just because we want them to be.

Let’s go through the list a bit:

1 “Everything happens for a reason.” This is just blatant nonsense. How could anyone possibly know such a thing? Who has a vantage point somewhere outside of “everything,” so as to be able to say that? If you tell me that some ancient text says so, or that such and such venerable teacher says it and that is why you believe it, there is nothing further to discuss.

2 “People who do bad things only do them because they have been mistreated or misunderstood.” This is another lie people like to tell themselves, perhaps to help them avoid looking into their own shadows where they might actually notice some “badness.” Upbringing may have some influence, for better or worse, in how human tendencies are expressed, but that’s not the whole story, and upbringing does not cause tendencies. “Badness” is part of us all, and not all of it is cured by compassionate childcare. Psychologists, who have found psychopathy in every human community, agree almost universally that psychopaths are born, not made by mistreatment.

3 “If my faith in God is strong enough, I will have eternal life in Heaven.” This is classic magical thinking, eschewing reality-testing entirely in favor of all-out credulity. If all-out credulity is your thing, fine by me. But, as Gershwin wrote in Porgy and Bess, “The things that you’re liable to read in the Bible, it ain’t necessarily so.” And if, like Tertullian, you “believe because it is absurd,” OK. You have every right to such nonsense.

4 “The position of the planets at the time of my birth provides useful guidance.” This common misconception needs a bit of unpacking. If you already believe in astrology, this is a tough nut to crack, possibly as hard or even harder than the “God in heaven” bit. Unlike religious dogma, however, the assertions of astrology can be tested.

We must begin with an essential fact of human psychology. I call it a fact, and not an hypothesis, opinion or belief, because it is observable, not just by any one particular person, but by anyone who makes a good faith effort to observe it. Facts are facts whether you in particular believe them or disbelieve them. Articles of faith, on the other hand, are never facts, even if you and millions of others believe in them.

This psychological fact, the confirmation bias, is the tendency to look for and interpret experiences in a way that confirms one’s pre-existing beliefs, while giving less consideration, or even none at all, to alternative possibilities. Confirmation bias also means tending to remember instances that might be used to support pre-existing beliefs, while tending to forget instances that do not support them.

Now a correspondent of mine called Tammy wrote to me about her love for astrology. Tammy has a mantra that goes, “Life is not a matter of chance; but a matter of choice.”

“I choose”, she wrote, “to believe in astrology because it is a matter of experience! I have experienced just way too much, way too many times for this to be purely coincidental. Astrology? I am a firm believer. From experience!”

Tammy is not alone there. Astrology has countless adherents, including people assumed to be intelligent and well-informed. Ronald Reagan famously never made a decision without consulting the stars — Nancy insisted on it — and both Richard Nixon and Henry Kissinger were also “gung-ho” on astrology, according to the Wall Street Journal. Nevertheless, astrology is total and complete nonsense—all of it. “So, Tammy,” I replied to her letter, “you have chosen to believe in nonsense.”

Tammy also wrote, “Anyway, to each his own.” Yes, Tammy. Of course. Believe whatever you like or need to believe. Fine by me. You have every right to believe in astrology if that floats your boat. Just know that belief does not make something true, nor disbelief falsify it.

The usual critique of astrology focuses on the details of how astrology, a pseudoscience, masquerades as science. When, for example, an astrologer points to positions of planets in the zodiac, the debunker will argue that because the zodiac has shifted since ancient days, the constellations are not found in the same positions as they were back then. Therefore, goes this argument, even if astrology once had predictive power, certainly today it cannot yield true results. But that approach leads only to debating ever finer fine points, for the astrologer is certain to have an answer for any such objection. As Upton Sinclair said, “It is difficult to get a man to understand something, when his salary depends upon his not understanding it.”

So debunking astrology by calling it pseudoscience is like chopping down a tree and then arguing with the stump. Fortunately, there is a better way. Astrology has been fairly tested, and has failed completely. Perhaps the best experiment was “A Double-blind Test of Astrology,” conducted by Shawn Carlson, which was peer-reviewed and published in Nature, in 1985.

One artful aspect of Shawn’s study is that the 28 astrologers involved were hand-picked, not by Shawn, but by The National Council For Geocosmic Research, a “non-profit organization dedicated to raising the standards of astrological education and research.” So we know they had plenty of skin in the game.

Even better, Shawn had the astrologers collaborate with him on designing the test, and they got to decide what would constitute a positive result, not Shawn.

Now even if, like Tammy, you are a “firm believer” in astrology, and even though you suspect what’s coming next, at least take a moment to see if you agree that the protocol seems fair.

Two tests were performed:

Test #1: Astrological charts were prepared for 83 subjects, based on natal data — date, time and place of birth — provided by the subjects. The subjects were given three charts: one chart based on their own natal data, and two charts derived from natal data of other people. Each subject was asked to identify the chart that most correctly described him or her. In only 28 of the 83 cases, did the subjects select their own chart. This is the exact success rate expected for random chance. The astrologers had predicted that the subjects would select their own chart more than half the time.

Test #2: 116 subjects completed California Personality Index surveys and provided natal data. One set of natal data and the results of three personality surveys, only one of which was for the same person as the natal data, were given to an astrologer who was to interpret the natal data and determine which of the three CPI results belonged to the same subject as the natal data. In only 40 of the 116 cases, the astrologers chose the correct CPI. As with test #1, this is the success rate expected for random chance. The astrologers had predicted that they would select the correct CPI profiles in more than half of the trials.

So the predictions were no better than for random chance. All that expert astrology demonstrated no predictive or analytic value whatever — absolute zero. And it’s not just Shawn’s work that shows these results. There are at least 36 other studies that corroborate them. Regardless of what you may believe, astrology has nothing to say about you depending on the time and place of your birth. Nothing. Zero.

Will that convince Tammy? I would wager no. “Firm belief,” such as hers, is not about facts. It’s not about “experience” either, although Tammy says it is. The firmer one’s beliefs, the more those beliefs serve to distort experience, and to impede clear seeing. That is why, when someone asks how to “awaken,” I suggest examining one’s beliefs with “reverse confirmation bias.” I mean that the more some idea appeals to you as true, the more vigorously it should be questioned, not the less. This begins with setting aside everything you think you know, disabusing yourself of all belief, including every notion of so-called “spirituality.” Then see where you are. I understand that this is not for everybody.

Tammy may imagine that she has choices to make, and if she does, I say choose well, Tammy. You have every right to star in the role of chooser, decider, and firm believer — it’s your movie after all. But that’s not the way the world appears to me. Not at all. We may have the feeling of free will and choice, but the actual powers, we do not. No one, I say, is choosing anything.

Vrijheid kent geen "methode"

[1]Ik vraag me af, waarom hebben we een categorie nodig die magisch denken heet? Waarom zouden we er een etiket op plakken?

[2]A: Leren onderscheid te maken tussen fantasie en werkelijkheid is een ontwikkelingsproces. Wij kunnen dat proces bij jonge kinderen waarnemen. Bijvoorbeeld, als een kind boos is op een huisdier en het huisdier wordt ziek en sterft, dan kan het kind gaan geloven dat zij of hij de dood van het huisdier heeft veroorzaakt, en bij een kind van vijf of zes is dat soort geloof te verwachten. Bij een kind van tien zou die gedachte kunnen opkomen, maar hoogstwaarschijnlijk zou het kind het niet echt meer geloven. Als een volwassene zoiets echt zou geloven, zouden de meesten van ons die persoon als misleid beschouwen, mogelijk zelfs psychotisch.

[3]Als mensen vragen hoe ze kunnen ontwaken, zal ik waarschijnlijk antwoorden dat er geen hoe aan te pas komt bij vrij zijn. Vrijheid is een natuurlijke toestand die verschijnt zodra men ophoudt zich ertegen te verzetten. Maar vrijheid kan beangstigend zijn, omdat het een "ik" impliceert dat noch over gebeurtenissen noch over gedachten en gevoelens controle heeft. Dus vrezen we vrijheid, en verzetten we ons er op verschillende manieren tegen.

[4]“Step on a crack, you break your mother’s back,” (stap op een barst en je breekt je moeders rug), een spelletje dat kinderen spelen als ze over een stoep lopen, is een voorbeeld van magisch denken dat dient om de angst van het kind te verminderen dat er iets ergs met moeder kan gebeuren. De volwassen balspeler die een kruisje slaat voordat hij het slagperk betreedt, speelt een soortgelijk spelletje met zichzelf, alsof een handgebaar echt een snelle bal tegen je kop kan voorkomen.

[5]Magisch denken is dus een manier om de totale onzekerheid van het hier en nu te ontkennen - om te veronderstellen en te veinzen dat we controle hebben over dit huidige moment waarin alles wat we echt weten is dat er van alles kan gebeuren, of we dat nu leuk vinden of niet. Die ontkenning van het evidente feit van totale kwetsbaarheid voor gebeurtenissen is een belangrijke hinderpaal voor het vinden van de vrijheid en de gemoedsrust die de hartewens van ons allen lijkt te zijn, of althans van de meesten van ons.

[6]Kwetsbaarheid kan beangstigend zijn, dus voelen we ons aangetrokken tot magisch denken als een middel tot ontkenning, als een manier om angsten onder het tapijt te vegen, maar een geest die bezig is met ontkenning zal nooit merken dat vrijheid een natuurlijke eigenschap van de geest is, niet een verdienste, en dat ook niet verdiend hoeft te worden, maar alleen opgemerkt en gewaardeerd.

[7]Toch is vrijheid alleen vrij op dit moment, en biedt ze geen garanties voor de toekomst. Men kan dus de denkbeeldige toekomstgaranties van religie en andere vormen van magisch denken omarmen, of men kan vrijheid hebben - maar niet beide tegelijk, zeg ik.

[8]Vanuit dat perspectief is een zogenaamd "spiritueel pad" een middel, hoe onbewust ook, om vrijheid te vermijden, niet om ze te vinden. Hier en nu, op dit moment, is waar vrijheid bestaat, niet op een denkbeeldige plek verder op het denkbeeldige pad.

[9]Dit wil niet zeggen dat mensen die een pad volgen nooit vrijheid vinden. Sommigen vinden die wel, maar alleen als ze ontwaken uit de escapistische droom van de zoektocht, het pad en de methode. Als ik zeg "ontwaken", bedoel ik de traditionele leringen begrijpen voor wat ze zijn: gele bladeren die aan kinderen worden gegeven om hen te doen ophouden om goud te zeuren. Dat goud is hier en nu, niet na je iets hebt beoefend.

[10]Waarom dan überhaupt antwoorden op vragen? Als er, zoals ik zeg, geen pad is, wat heb ik dan te melden? Waarom magisch denken zelfs benoemen? Zoals je vroeg: "Waarom labelen?"

[11]We beelden ons allemaal graag in dat we ruimdenkend zijn, maar onze geest is niet zo open; ze is diep geconditioneerd, en de meesten van ons blijven zich grotendeels onbewust, en sommigen van ons zelfs helemaal onbewust, van die conditionering. Zoals een vis die in het water geboren is en het water nooit opmerkt, zo merken wij mensen, zwemmend in een zee van overtuigingen over wie en wat we zijn, die overtuigingen niet eens, laat staan dat we ze aan een volledig onderzoek onderwerpen.

[12]We zijn, bedoel ik, zo geïdentificeerd met de concepten waarmee we zijn doordrenkt dat we niet in staat zijn de vrijheid en het gemak op te merken van het niet weten van antwoorden op ultieme vragen - van het niet geloven in dogma's van welke strekking dan ook - tenzij die vrijheid ons recht in het gezicht komt slaan.

[13]Niemand kan beslissen om vrij te zijn. Maar als men vrijheid van het bekende verlangt, kan men misschien concepten uit de weg ruimen door alles wat men gelooft in twijfel te trekken - alles. Maak gewoon een lijst. Als je gelooft dat "alleen liefde echt is", vraag jezelf dan af hoe je de wreedheid en het geweld verklaart dat we overal om ons heen zien? Als je gelooft dat God je beschermt en op je wacht in de hemel, vraag jezelf dan af hoe je ertoe gekomen bent om dat te geloven. Als je gelooft dat tien uur per dag naar een muur staren je tot "verlichting" zal brengen, vraag jezelf dan hetzelfde af: hoe ben ik ertoe gekomen dat te geloven?

[14]Ik suggereer echter niet om een "praktijk" te maken van scepticisme, omdat dit gemakkelijk nog een belemmering voor ontwaken in dit moment zou kunnen worden: "Ik ben nog niet klaar met het in twijfel trekken van mijn overtuigingen." Er kan troost zitten in methoden, en een gevoel van vervulling, of zelfs van identiteit: "Ik: de meedogenloze scepticus," maar troost is geen vervanging voor de flits van plotseling begrijpen die zich alleen op dit moment kan voordoen.

[15]Op elk moment zie ik wat ik zie, en dat zien ben ik. Wanneer ik dit begrijp - niet alleen in woorden maar van moment tot moment - hoef ik nergens in te geloven. En omdat ik nergens in hoef te geloven, ben ik bevrijd van de noodzaak iets in twijfel te trekken. Dat is wat ik bedoel met vrijheid: gewoon zijn.

[16]Jonge kinderen hebben een naïef geloof in de permanentie van hun verzorgers. Wanneer ze voor het eerst over de dood leren en aan die blijvendheid beginnen te twijfelen, zijn de meesten van hen gemakkelijk gerustgesteld als ze horen: "Maak je geen zorgen, lief kind. Mama zal hier nog heel, heel lang zijn." Dat is natuurlijk een regelrechte leugen. Mama weet daar helemaal niets van. Ondanks al haar goede bedoelingen, kan ze morgen wel dood zijn.

[17]Ik zeg niet dat je zo'n leugentje om bestwil niet moet vertellen. Het gaat om een diepe vraag, maar het is niet de crux hier. Dit gesprek gaat niet over de opvoeding van kinderen, maar over magisch denken dat de grens tussen fantasie en werkelijkheid doet vervagen, waardoor de magische denker in een naïeve houding tegenover de wereld blijft staan, niet in staat om de vergankelijkheid van zelf en ander in te zien en te omhelzen. Voor sommigen kan een dergelijke onwetendheid gelukzalig lijken, maar iemands eigen vergankelijkheid - niet alleen sterfelijkheid aan het einde, maar de volslagen vergankelijkheid van dit moment - is precies wat moet worden ingezien en omarmd als men hier en nu wil ontwaken. En als het niet nu is, wanneer dan wel?

[18]Bang voor ziekte, lijden, dood en sterven, en verontrust door onze intuïties van de onzekerheid en leegte van "mezelf", hullen zo velen van ons die angsten in een waas van magische overtuigingen waaraan we ons vastklampen alsof overtuigingen feiten zijn, alleen omdat we willen dat ze dat zijn.

[19]Laten we de lijst eens doornemen:

[20]1 "Alles gebeurt met een reden." Dit is gewoon klinkklare onzin. Iemand kan toch onmogelijk zoiets weten? Wie heeft een gezichtspunt ergens buiten "alles", om dat te kunnen zeggen? Als je me vertelt dat een of andere oude tekst dat zegt, of dat een of andere eerbiedwaardige leraar dat zegt en dat je het daarom gelooft, valt er verder niets te bespreken.

[21]2 "Mensen die slechte dingen doen, doen dat alleen maar omdat ze mishandeld of verkeerd begrepen zijn." Ook dit is een leugen die mensen zichzelf graag wijsmaken, misschien om hen te helpen niet in hun eigen schaduwaspecten te kijken, waar ze inderdaad iets "slechts" zouden kunnen opmerken. Opvoeding kan enige invloed hebben, ten goede of ten kwade, op hoe menselijke neigingen tot uiting komen, maar dat is niet het hele verhaal, en opvoeding veroorzaakt deze neigingen niet. "Slechtheid is een deel van ons allemaal, en niet alles kan worden genezen door barmhartige opvoeding. Psychologen, die psychopathie in elke menselijke gemeenschap hebben aangetroffen, zijn het er bijna universeel over eens dat psychopaten geboren worden, niet gemaakt door mishandeling.

[22]3 "Als mijn geloof in God sterk genoeg is, zal ik het eeuwig leven in de hemel hebben. " Dit is klassiek magisch denken, waarbij het toetsen van de werkelijkheid volledig wordt vermeden ten gunste van een algehele goedgelovigheid. Als je zo goedgelovig wilt zijn, mij best. Maar, zoals Gershwin schreef in Porgy and Bess, "De dingen die je in de Bijbel kunt lezen, zijn niet noodzakelijkerwijs zo." En als je, zoals Tertullianus, "gelooft omdat het absurd is," OK. Je hebt alle recht op zulke onzin.

[23]4 "De stand van de planeten ten tijde van mijn geboorte biedt een bruikbare leidraad. " Deze veel voorkomende misvatting moet een beetje uitgepakt worden. Als je al gelooft in astrologie, is dit een harde noot om te kraken, mogelijk even moeilijk of zelfs moeilijker dan het "God in de hemel"-gedoe. Maar in tegenstelling tot religieuze dogma's, kunnen de beweringen van de astrologie getest worden.

[24]We moeten beginnen met een essentieel feit van de menselijke psychologie. Ik noem het een feit, en geen hypothese, mening of geloof, omdat het waarneembaar is, niet alleen door één bepaalde persoon, maar door iedereen die te goeder trouw een poging doet om het waar te nemen. Feiten zijn feiten, of je ze nu gelooft of niet. Geloofsartikelen daarentegen zijn nooit feiten, zelfs niet als jij en miljoenen anderen erin geloven.

[25]Dit psychologische feit, de bevestigingsvooringenomenheid ('confirmation bias'), is de neiging om ervaringen uit te kiezen en te interpreteren op een manier die iemands reeds bestaande overtuigingen bevestigt, terwijl men minder of zelfs helemaal geen aandacht schenkt aan alternatieve mogelijkheden. Bevestigingsvooringenomenheid houdt ook in dat men geneigd is zich gevallen te herinneren die kunnen worden gebruikt om reeds bestaande overtuigingen te ondersteunen, terwijl men geneigd is gevallen te vergeten die deze niet ondersteunen.

[26]Nu schreef een correspondente van mij, Tammy genaamd, mij over haar liefde voor astrologie. Tammy heeft een mantra die luidt: "Het leven is geen kwestie van toeval, maar een kwestie van keuze."

[27]"Ik kies ervoor", schreef ze, "om in astrologie te geloven omdat het een kwestie van ervaring is! Ik heb gewoon veel te veel meegemaakt, veel te vaak om dit puur toeval te laten zijn. Astrologie? Ik ben een overtuigd gelovige. Uit ervaring!"

[28]Tammy staat daarin niet alleen. Astrologie heeft talloze aanhangers, waaronder mensen die als intelligent en goed geïnformeerd worden beschouwd. Ronald Reagan nam nooit een beslissing zonder de sterren te raadplegen - Nancy stond erop - en zowel Richard Nixon als Henry Kissinger waren ook enthousiast over astrologie, volgens de Wall Street Journal. Desalniettemin is astrologie totale en complete onzin - de hele handel. "Dus, Tammy," antwoordde ik op haar brief, "je hebt ervoor gekozen om in onzin te geloven."

[29]Tammy schreef ook, "Hoe dan ook, ieder zijn meug." Ja, Tammy. Natuurlijk. Geloof wat je wilt of nodig hebt om te geloven. Mij best. Je hebt het volste recht om in astrologie te gelovenals dat voor jou werkt. Maar weet dat geloof iets niet waar maakt, noch dat ongeloof het falcifieert.

[30]De gebruikelijke kritiek op astrologie richt zich op de details van hoe astrologie, een pseudowetenschap, zich voordoet als wetenschap. Wanneer een astroloog bijvoorbeeld wijst op posities van planeten in de dierenriem, zal de ontkenner aanvoeren dat omdat de dierenriem sinds de oudheid is verschoven, de sterrenbeelden niet op dezelfde posities staan als toen. Dus, zo redeneert men, zelfs als de astrologie ooit voorspellende kracht had, kan zij vandaag de dag zeker geen ware resultaten opleveren. Maar deze benadering leidt alleen maar tot discussies over steeds fijnere details, want de astroloog heeft zeker een antwoord op elk dergelijk bezwaar. Zoals Upton Sinclair zei, "Het is moeilijk om een man iets te laten begrijpen, als zijn salaris afhangt van het feit dat hij het niet begrijpt."

[31]Astrologie ontkrachten door het pseudowetenschap te noemen is dus als een boom omhakken en vervolgens met de stronk in discussie gaan. Gelukkig is er een betere manier. Astrologie is aan betrouwbare onderzoeken onderworpen, en werd volledig ontkracht. Misschien wel het beste experiment was "A Double-blind Test of Astrology," uitgevoerd door Shawn Carlson, dat door vakgenoten werd beoordeeld en gepubliceerd in Nature, in 1985.

[32]Een vernuftig aspect van Shawn's studie is dat de 28 betrokken astrologen zorgvuldig uitgekozen waren, niet door Shawn, maar door The National Council For Geocosmic Research, een "non-profit organisatie gewijd aan het verhogen van de normen van astrologisch onderwijs en onderzoek." Dus we weten dat ze er veel belang bij hadden.

[33]Nog beter, Shawn heeft de astrologen laten meewerken aan het ontwerpen van de test, en zij mochten beslissen wat een positief resultaat zou zijn, niet Shawn.

[34]Zelfs als jij, net als Tammy, een "rotsvast gelover" bent in astrologie, en ook al vermoedt je wat er nu gaat komen, neem dan op zijn minst even de tijd om te kijken of je het ermee eens bent dat het protocol eerlijk lijkt.

[35]Twee testen werden uitgevoerd:

[36]Test #1: Voor 83 proefpersonen werden horoscopen gemaakt op basis van hun geboortegegevens - datum, tijd en plaats van geboorte - die ze hadden verstrekt. De proefpersonen kregen drie horoscopen: een horoscoop gebaseerd op hun eigen geboortegegevens, en twee horoscopen gemaakt op basis van de geboortegegevens van andere mensen. Elke proefpersoon werd gevraagd de horoscoop aan te wijzen die hem of haar het meest correct beschreef. In slechts 28 van de 83 gevallen kozen de proefpersonen hun eigen horoscoop. Dit is precies het succespercentage dat verwacht wordt bij willekeurig toeval. De astrologen hadden voorspeld dat de proefpersonen meer dan de helft van de tijd hun eigen horoscoop zouden kiezen.

[37]Test #2: 116 proefpersonen vulden de California Personality Index-enquêtes in en verstrekten geboortegegevens. Eén set geboortegegevens en de resultaten van drie persoonlijkheidsenquêtes, waarvan slechts één voor dezelfde persoon als de geboortegegevens, werden aan een astroloog gegeven die de geboortegegevens moest interpreteren en bepalen welke van de drie CPI-resultaten bij dezelfde persoon hoorde als de geboortegegevens. In slechts 40 van de 116 gevallen kozen de astrologen de juiste CPI. Net als bij test #1 is dit het succespercentage dat bij toeval wordt verwacht. De astrologen hadden voorspeld dat ze de juiste CPI profielen zouden kiezen in meer dan de helft van de proeven.

[38]Dus de voorspellingen waren niet beter dan voor willekeurig toeval. Al die deskundige astrologie liet geen enkele voorspellende of analytische waarde zien- absoluut nul. En het is niet alleen Shawn's werk dat deze resultaten laat zien. Er zijn minstens 36 andere studies die ze bevestigen. Ongeacht wat je mag geloven, astrologie heeft niets te zeggen over jou met betrekking tot de tijd en plaats van je geboorte. Niets. Noppes.

[39]Zal dat Tammy overtuigen? Ik durf te wedden van niet. "Vast geloof", zoals het hare, gaat niet over feiten. Het gaat ook niet over "ervaring", hoewel Tammy zegt van wel. Hoe vaster iemands overtuigingen, hoe meer die overtuigingen dienen om de ervaring te vervormen, en om helder zien te belemmeren. Daarom, als iemand mij vraagt hoe je kunt "ontwaken", stel ik voor dat ze hun overtuigingen onderzoeken met "omgekeerde vooringenomenheid". Ik bedoel dat hoe meer een bepaald idee als waar aanvoelt voor jou, hoe rigoreuzer het in twijfel getrokken moet worden, en niet minder. Dit begint met alles wat je denkt te weten opzij te zetten, jezelf te ontdoen van alle overtuigingen, inclusief elke notie van zogenaamde "spiritualiteit". Kijk dan waar je bent. Ik begrijp dat dit niet voor iedereen is weggelegd.

[40]Tammy kan zich voorstellen dat ze keuzes moet maken, en als dat zo is, dan zeg ik: kies goed, Tammy. Je hebt het volste recht om de hoofdrol te spelen van iemand die kiest, beslist, en een rotsvast geloof heeft - het is tenslotte jouw film. Maar dat is niet hoe de wereld op mij overkomt. Helemaal niet. We hebben misschien het gevoel van vrije wil en keuze, maar werkelijke macht hebben we niet. Niemand, zeg ik, kiest iets.