32. Dialoog met een spirituele leraar


[1] V: Ik spreek vaak over mijn eigen ervaring, niet om op te scheppen of omdat ik nu zo narcistisch ben, maar het is de enige ervaring waarover ik uit de eerste hand kan spreken. Anderen die ontwaken kunnen radicaal andere ervaringen hebben. Mijn ervaringen zijn echter vergelijkbaar met die van anderen die ik ken. Ik denk dat vrienden en studenten/leraren de neiging hebben om met elkaar te "resoneren" als het over inzicht en spirituele ervaring gaat. Dat is waarom we graag met elkaar omgaan. We delen ervaringen die anderen misschien krankzinnig noemen. We delen een liefde voor zaken waar anderen niet in kunnen geloven. We delen een acceptatie van elkaars ervaringen.

[2] Momenteel voelt mijn lichaam en mijn gevoel van aanwezigheid bijna alsof het uit elkaar barst, nauwelijks in staat om de innerlijke levenskracht te bevatten, die, als ik naar binnen kijk, verschijnt als een schitterend wit licht en een koude warmte. Overal waar mijn bewustzijn mijn lichaam raakt voel ik gelukzaligheid. Gelukzaligheid doordringt dit lichaam.

[3] En ik ben mij uitzonderlijk bewust van mijzelf, als de waarnemer van het lichaam, de gelukzaligheid, de levenskracht die uit mijn borst barst, en een gevoel van ongelooflijke kracht.

[4] Een paar uur geleden was de energie niet zo intens, maar ik voelde een enorme, overweldigende liefde en overgave aan de krachten die er zijn, en aan mijn Geliefde.

[5] Ik voel een overweldigend bewustzijn dat ik weet wie en wat ik ben. Het is moeilijk te zeggen wat dat is, want het is alle bovengenoemde ervaringen, maar het is ook een totaliteit die niet kan worden uitgedrukt, en een gevoel van absolute zekerheid over wie ik ben, en dat is niet enkel dit ouder wordende lichaam dat zo kwetsbaar is.

[6] Ik heb de volstrekte zekerheid dat ik dit Bewustzijn ben en als zodanig geen massa of gewicht heb, maar het lichaam dat verbonden is met mijn weten hier en nu, dient als een condensator die de grote kracht van mijn Levenskracht opslaat. Als die koude warmte heet zou worden, zou dit lichaam worden verbrand.

[7] Ik kan de hele ervaring alleen maar omschrijven als volkomen vreugdevol, zelfs wanneer er donkere emoties doorheen zweven zonder me echt te raken. En ik kan mijn aandacht niet afleiden van die energie binnenin, de Levenskracht. Die grijpt mijn aandacht. Ik kan die niet loslaten. Tegelijkertijd doet die Kracht dit lichaam ontwaken. Ik voel hoe dit de spieren, gewrichten en zenuwen rechtzet, en de patronen van beweging en sensatie verandert. Om de paar minuten voel ik allerlei soorten gekraak in mijn rug die aanvoelen alsof de wervels, en spieren opnieuw op elkaar afgestemd worden.

[8] Al met al is het een wonderlijke ervaring. Een andere manier om het te beschrijven is dat ik me helemaal levend voel, 100% levend, en de emoties zijn ook buitenmaats, maar ik kan kiezen of ik ze ervaar of niet, en val dan terug in de getuigepositie, eenvoudigweg toekijkend in volledige vrede. Robert, gezien onze geschiedenis, wat denk jij van mijn ervaring? Ik hoop niet dat je zegt dat ik nog steeds waanideeën heb.

[9] A: Als je me het doel van je vraag vertelt - met andere woorden, waarom je wilt weten wat ik denk - zal ik proberen te antwoorden.

[10] V: Ik bedoel het enorm energetisch zelfbewustzijn dat ik altijd heb met allerlei subtiele lichaamseigen energieën, gelukzaligheid, en een rotsvast vertrouwen dat ik weet wie en wat ik ben zonder dat ik het in woorden kan uitdrukken. Ik heb er geen woorden voor behalve gelukzaligheid, energieën, een fixatie van bewustzijn op "mij". En daarmee stevigheid, standvastigheid.

[11] Dit is wat ik zelfrealisatie noem, en niet alleen leegte of zijn, of bewustzijn, want de getuige/het geobserveerde heeft een eigenschap van explosief zelfbewustzijn en zekerheid.

[12] A: Ik bedoelde waarom kan het je wat schelen wat ik van jouw ervaring vind?

[13] V: Ik wil je ervan overtuigen dat er meer in je zit dan je denkt.

[14] Ik weet niet wat je huidige relatie is met [naam achtergehouden]. Ik praat nu zelden met haar. Zij had dezelfde ervaringen als ik, maar die gingen grotendeels weg denk ik, waarschijnlijk door jouw onderwijs. Er was zoveel meer voor haar mogelijk. Zelfrealisatie is Waarheid en ik promoot dat. Ik roep het. Ik kondig het aan. Het gaat alles te boven, elke waarheid of leegte die ik ooit eerder heb gevoeld. Veel van mijn studenten, degenen die herstellende zijn van Advaita, voelen liefde en geluk weer als emoties door hen heen bewegen, en ze voelen liefde.

[15] Als ik jou als leraar ervan zou kunnen overtuigen om niet zo dogmatisch tegen zelfrealisatie te zijn, zou dat veel mensen kunnen helpen.

[16] A: Onderwijzen en leren zijn twee kanten van dezelfde medaille. Ik begrijp dat je volledig toegewijd bent aan de rol van leraar, maar ik heb geen belangstelling voor dat spel. Ik zeg gewoon openhartig wat ik zie zonder te verwijzen naar memes als "zelfrealisatie", tenzij mij daar rechtstreeks naar gevraagd wordt. In tegenstelling tot jou, heb ik geen studenten, en ik wil er ook geen.

[17] Ik geef niet om zogenaamde "zelfrealisatie". Het is niet iets waar ik over nadenk. Zulke zaken komen alleen in mijn gedachten als iemand anders ze daar neerlegt, zoals jij nu doet. Zelfrealisatie is jouw religie, jouw god, niet de mijne. Ik ben er niet "dogmatisch tegen". Ik ben nergens dogmatisch tegen of voor.

[18] Je zegt dat jouw studenten "herstellende zijn van Advaita." Maar jij bent degene die het hen onderwezen hebt. Tot aan je recente liefdesaffaire met "zelfrealisatie" was je zelf een overtuigd gelovige in Advaita, en serveerde je je studenten een overvloed aan gloeiend hete non-dualiteitsdogma's, nietwaar? Dus je bent een herstellende dogmaverslaafde, die niet alleen persoonlijk verslaafd en misleid was, maar je verslaving ook onderwees, die non-dualiteit uit alle macht rondbazuinde en beloftes deed die hij niet kon nakomen.

[19] Nu je "het licht gezien hebt", heb je een nieuwe verslaving om aan anderen "op te dringen" - zoals je het uitdrukt. In de nieuwe versie heb je nog steeds dezelfde rol - "pusher/leraar" - maar deze nieuwe verslaving van jou is zelfs beter dan de non-dualiteitsverslaving: meer "gelukzaligheid", meer "macht". Waarschijnlijk gaat de ironie en dwaasheid van dit verhaal straal aan je voorbij. Als ik het je kon laten inzien, zou ik het doen, maar aangezien jij altijd de leraar bent en nooit de leerling, lijkt me dat onwaarschijnlijk.

[20] Wat jouw studenten betreft, ik weet niet wie ze zijn, en het kan me niet schelen. Ik betwijfel of veel van hen weten wat ik te zeggen heb, dus waarschijnlijk dicht je mij meer invloed toe dan ik werkelijk heb. Niettemin, als iemand mijn ideeën leest en ze nuttig vindt, dan vind ik dat prima, zelfs als die persoon toevallig een student is - één van jouw bezittingen, lijkt het wel. Waarom zou ik iets moeten veranderen omdat jij er bang voor bent, of omdat, god verhoede het, een van je studenten het zou kunnen horen?

[21] Wat betreft de persoon die jij noemt, dat was een heel ander geval. Ze schreef me rechtstreeks in nood, ellende en verwarring, dus antwoordde ik haar rechtstreeks, en in niet mis te verstane bewoordingen. Sexuele relaties hebben met een "leerling" valt naar mijn mening buiten het kader van mentorschap, gezien de machtspositie die jij je hebt aangemeten. Dat de studente getrouwd was, kinderen had en probeerde haar huwelijk te laten slagen, maakt de zaak alleen maar erger. Als je even van de verlichte meester trip zou afstappen, zou je dat inzien.

[22] Je vroeg me niet te zeggen dat je huidige ervaringen waanvoorstellingen zijn. OK, dat zal ik niet zeggen. Ik zal me beperken tot de opmerking dat je vreselijk opgewonden lijkt door wat je "gelukzaligheid" noemt, en "het gevoel van ongelooflijke macht". Noem je laatste fanatisme wat je wilt. Je hebt alle recht. Weet alleen dat ik geen interesse heb in jouw ervaringen of wat jij ervan maakt, en in tegenstelling tot jou, zoek ik noch gelukzaligheid, noch macht, noch "zelfrealisatie." Ik zoek niets.

[23] Q2: In de roos, Robert. Dank je voor het delen. Ja, het einde van het zoeken. Wetend dat het me aan niets ontbreekt en dat ik al compleet ben, zijn er geen grote ervaringen nodig, of zelfs maar gewenst. Het is meer dan voldoende om te weten dat in het hier en nu, wat is, is. Gewoon, niet speciaal. Ah, de opluchting. Dank je.

[24] A: Deze kerel heeft me de laatste paar jaar korte verslagen gestuurd, in een poging me te overtuigen van zijn "realisatie", en dat allemaal omdat ik zijn gehypnotiseerde leerling/vriendin adviseerde om er uit te stappen. Zijn monomanie over deze gebeurtenissen doet me denken aan het verhaal van de twee monniken die terugkeerden naar het klooster:

[25] Het had hard geregend, en de weg was een lappendeken van plassen. Op een plaats stond een mooie jonge vrouw, niet opgewassen tegen een grote plas die recht op haar weg lag. De oudste van de twee monniken ging naar haar toe, tilde haar zonder een woord te zeggen op en droeg haar naar de overkant. Daarna vervolgden de monniken hun weg naar het klooster.

[26] Die avond bezocht de jongste monnik de oudste monnik en zei: "Heer, als monniken is het ons verboden een vrouw aan te raken. Of niet soms?"

[27] De oudere monnik antwoordde: "Ja, broeder." "Maar meneer, hoe komt het dan dat u die vrouw aan de kant van de weg hebt opgetild en gedragen?"

[28] De oudere monnik glimlachte naar hem en antwoordde: "Ik heb haar aan de andere kant van de plas achtergelaten, broeder, maar ik zie dat jij haar nog steeds draagt."

[29] Ik hou van de oude Zen verhalen. Hier is er nog een:

[30] Op een dag reisde Mara, de Boze, met zijn volgelingen door de dorpen van India. Hij zag een man mediteren wiens gezicht in verwondering oplichtte. De man had zojuist iets moois ontdekt. Mara's bediende vroeg wat de man had gevonden, en Mara antwoordde: "Een stukje waarheid."

[31] "Stoort het je niet als iemand een stuk waarheid vindt, o Boze?" vroeg zijn bediende.

[32] "Nee," antwoordde Mara. "Meteen daarna maken ze er een religie van."

[33] V3: Er wordt zo veel gesproken over zelfrealisatie door zelfbenoemde leraren. Het lijkt mij dat een gevoel voor ironie een eerste vereiste kan zijn voor een minimum aan zelfgewaarzijn. Waarheid biedt geen basis voor het optuigen van een bedrijfsmodel. Overtuigingen wel. Als je alleen maar lesgeeft, moet je een manier vinden om dat te gelde te maken. De leveranciers van overtuigingen zouden begrijpelijkerwijs gekrenkt zijn door mensen zoals jij, Robert, die hun middelen van bestaan bedreigt.

[34] A: Ja, een gevoel voor ironie is essentieel. En een greintje zelfgewaarzijn is ongeveer alles wat wij mensen op zijn best krijgen, zou ik zeggen. Het universum is tenslotte niet te bevatten. Deze o zo oprechte leraren zien blijkbaar niet in hoe dom het is te beweren dat zij "de" waarheid kennen en die aan iemand kunnen onderwijzen.

[35] Er is niets mis met geld verdienen, zolang wat je verkoopt maar echt is. Alan Watts, iemand die een vroege invloed was, onderhield zichzelf met lezingen en schreef boeiende boeken die nog steeds gelezen worden. Maar als de koopwaar het vertrouwen van de koper onwaardig is, dan is dat geen handel meer maar fraude.

[36] V4: Het is nogal amusant dat de beweringen van deze persoon zo over de top zijn dat we allemaal weten wie het is!

[37] A: Ja, het is net een grap, maar hij snapt het niet. Misschien zal hij het nooit snappen.