Chapter 28


You Didn't Make It, But You Have To Eat It

Q: Hi Robert. How does the knowledge that you are not an independent self manifest in your actual experience? Can you please say more about that, or is it a change in perception about which little can be said?

A: Ask yourself this: When I speak, where do the words come from? The ultimate source of words is of course a complete mystery. Anyone who claims to know that source is likely hopelessly indoctrinated, or a scoundrel. But short of ultimate matters, strictly in a relative sense, where do my words, both speech and writing, originate?

Words come from language that I learned by imitation as a child and keep on learning even now from other people’s words. So “my” words are really not mine, but words I have heard and now repeat. Words circulate. They are passed around as shared objects, not actually originating in any individual mind, but held commonly in the human mind. If that is seen, it’s only a short step to noticing that ideas circulate in the same manner—ideas are passed around as shared objects—so that thoughts involving those ideas are not at bottom my thoughts either, even if they seem to be. Once you see that, the “independent self” no longer seems so independent, does it?

For many of us, “myself” means the body along with whatever feelings and thoughts arise habitually — particularly the kinds of thoughts called memories. I may be accustomed to calling those thoughts and feelings “mine,” but are they? I don’t make them, nor do I choose them. They arise on their own, spontaneously coming to awareness whether I want them to or not. When I say “awareness,” I mean an instantaneous, automatic knowing without any trying to know. If you doubt this, just sit quietly for a few minutes and observe the stream of consciousness without either trying to think anything or trying not to. You will soon see what I mean.

Nevertheless, for many of us, as thoughts and feelings bubble up naturally and unbidden, a “me” quickly takes credit—or blames itself—for them, as if a self-directed, self-governing, autonomous myself somehow produced and controlled thoughts and feelings moment by moment, choosing and deciding what to think and feel, and what not to think or feel.

This assumption of credit or culpability happens so quickly and so seamlessly that many of us never even notice it. But if the habit of taking responsibility for what was never chosen in the first place is taken for granted and left unquestioned, then the praiseworthy, blameworthy me that you are calling an “independent self,” will appear to be not just a fact, but the central fact of this aliveness — this be-ing — we call “my life.” The independent self is not a fact, I say, but a figment — a socially implanted idea, a straw man who only seems to have free will enough to deserve either praise or blame.

By way of illustration, imagine a typical “good Christian” who finds himself fantasizing about sex with a stranger he passes perchance in the park. He is likely to feel ashamed of the sin of lust, and the “adultery in his heart”—and all the more if the stranger happens to be another man. He will feel guilty, as if those fantasies, which arose inadvertently and unbidden, had been his choice, and therefore his responsibility as their chooser. But that man never decided to have sexual thoughts and feelings; they just appeared. All of that comes upon us like fate. You feel what you feel when you feel it.

No one is to blame for any of this, and no one deserves credit either. In each moment, what is, is, including “myself,” and cannot be otherwise. Society, which thrives on controlling its members, hates that idea, but that does not make it any less true. This does not imply carte blanche with regard to the behaviors society will tolerate legally, but that is another question entirely.

What is, is, and cannot be otherwise. That’s just the way the cookie crumbles. You can eat the cookie — in fact you have no choice but to eat the cookie — but you did not make the cookie. The ingredients for the cookie don’t come from “you.” They come from everywhere.

Just remember this: I did not make it, but I have to eat it.

Je hebt het niet gemaakt, maar je moet het wel opeten

[1] V: Hallo Robert. Hoe manifesteert het weten dat je geen onafhankelijk zelf bent zich in je feitelijke ervaring? Kun je daar alsjeblieft meer over zeggen, of is het een verandering in perceptie waarover weinig te zeggen valt?

[2] A: Vraag jezelf het volgende af: Wanneer ik praat, waar komen de woorden dan vandaan? De ultieme bron van woorden is natuurlijk een compleet mysterie. Iedereen die beweert die bron te kennen is waarschijnlijk hopeloos geïndoctrineerd, of een schurk. Maar afgezien van ultieme zaken, strikt in relatieve zin, waar komen mijn woorden, zowel spraak als geschrift, vandaan?

[3] Woorden komen van de taal die ik als kind door imitatie heb geleerd en ook nu nog blijf leren van andermans woorden. Dus "mijn" woorden zijn eigenlijk niet mijn woorden, maar woorden die ik heb gehoord en nu herhaal. Woorden circuleren. Ze worden doorgegeven als gedeelde objecten, eigenlijk niet afkomstig van een individuele geest, maar gemeenschappelijk opgeslagen in de menselijke geest. Als je dat inziet, is het maar een kleine stap om in te zien dat ideeën op dezelfde manier circuleren - ideeën worden doorgegeven als gedeelde objecten - zodat gedachten die deze ideeën inhouden in feite ook niet mijn gedachten zijn, ook al lijken ze dat wel te zijn. Als je dat eenmaal inziet, lijkt het "onafhankelijke zelf" niet meer zo onafhankelijk, of wel soms?

[4] Voor velen van ons betekent "mijzelf" het lichaam samen met alle gevoelens en gedachten die gewoonlijk opkomen - in het bijzonder het soort gedachten dat herinneringen wordt genoemd. Ik mag dan gewend zijn die gedachten en gevoelens "de mijne" te noemen, maar zijn ze dat ook? Ik creëer ze niet, noch kies ik ze. Ze ontstaan uit zichzelf, komen spontaan tot bewustzijn, of ik dat nu wil of niet. Als ik zeg "bewustzijn", bedoel ik een ogenblikkelijk, automatisch weten zonder dat ik probeer het te weten. Als je hieraan twijfelt, ga dan eens gewoon een paar minuten rustig zitten en observeer de stroom van gedachten zonder te proberen iets te denken of te proberen dat niet te doen. Je zult snel zien wat ik bedoel.

[5] Niettemin, wanneer gedachten en gevoelens natuurlijk en ongevraagd opborrelen, gaat voor velen van ons, het "mijzelf" snel met de eer strijken - of het beschuldigt zichzelf - alsof een zelf-gestuurd, zelf-besturend, autonoom "mijzelf" op een of andere manier geproduceerde en gecontroleerde gedachten en gevoelens moment na moment kiest, en beslist wat te denken en te voelen, en wat niet te denken of te voelen.

[6] Dit toeëigenen van eer of schuld gebeurt zo snel en zo naadloos dat velen van ons het niet eens merken. Maar als de gewoonte om verantwoordelijkheid te nemen voor wat nooit in de eerste plaats is gekozen, als vanzelfsprekend wordt beschouwd en niet in twijfel wordt getrokken, dan zal het prijzenswaardige, schuldige ik dat jij een "onafhankelijk zelf" noemt, niet alleen een feit lijken te zijn, maar het centrale feit van dit levend-zijn, dat wij "mijn leven" noemen. Het onafhankelijke zelf is geen feit, zeg ik, maar een verzinsel - een sociaal geïmplanteerd idee, een stroman die alleen maar genoeg vrije wil lijkt te hebben om lof of of schuld te verdienen.

[7] Ter illustratie: stel je een typische "goede christen" voor die fantaseert over seks met een vreemdeling die hij toevallig in het park tegenkomt. Hij zal zich waarschijnlijk schamen voor de zonde van lust en het "overspel in zijn hart" - en des te meer als de vreemdeling toevallig een andere man is. Hij zal zich schuldig voelen, alsof die fantasieën, die onwillekeurig en ongevraagd opkwamen, zijn keuze waren geweest, en dus zijn verantwoordelijkheid als iemand die kan kiezen. Maar die man heeft nooit besloten om seksuele gedachten en gevoelens te hebben; ze zijn gewoon verschenen. Dat alles overkomt ons als het noodlot. Je voelt wat je voelt wanneer je het voelt.

[8] Niemand heeft schuld aan dit alles, en niemand kan met de eer strijken. Op elk moment is wat is, inclusief "mezelf", en kan niet anders zijn. De maatschappij, die gedijt op het controleren van haar leden, haat dat idee, maar dat maakt het niet minder waar. Dit impliceert geen carte blanche met betrekking tot de gedragingen die de maatschappij wettelijk zal tolereren, maar dat is een heel andere kwestie.

[9] Wat is, is, en kan niet anders zijn. Dat is gewoon de maaltijd die je voorgeschoteld krijgt. Je kunt het opeten - in feite heb je geen andere keuze dan het op te eten - maar je hebt het niet klaargemaakt. De ingrediënten komen niet van "jou". Ze komen overal vandaan.

[10] Onthoud dit: Ik heb het niet gemaakt, maar ik moet het wel eten.