Chapter 16


No Security In Being Human

Q: I just had a funny thought about human nature. I love your photographs, but when I recall them, I remember only the happy ones. I see your image of a donkey’s eye, or a seemingly carefree woman. I know you have made many images with a darker side like your photographs of homeless people and street life, but that’s not what crosses my mind.

I’m drawn naturally to the images that bring me something I want and crave. I crave going back to “what I was.” I crave a life free from trauma, stress and fear. The pictures I like and remember depict what I think I want, so I enjoy them. But you have many different types of photographs. You could ask twenty people what their favorite image is and I bet they’d all pick something different.

A: I don’t think much about craving. It’s not that I live in the kind of “desireless” state that is supposed to be an aspect of spiritual mastery. Desire, along with its opposite, aversion, is a natural part of living, so wanting can always arise. But frankly, I have little interest in desire, which is always about future gratification. Trying to appease cravings can be an endless pursuit. Yes, if you manage to obtain what you crave, you may feel satisfied for a while, but not for long. Soon a new desire will pop up—a new craving demanding satisfaction. There’s no end to that revolving door, and no peace of mind in it.

You have noticed that you are driven by cravings. You are possessed by what you think you lack but must have, even to the extent that your perceptions of the world—of my photographs in this instance—are corrupted. Still worse, the particular cravings you mentioned will never be appeased, not for the briefest moment. No one can return to “what I was,” not even to what I was five seconds ago. And freedom from trauma, stress, and fear is a vain hope. Trauma can occur at any time. Stress is a natural aspect of living. Fear arises if and when it does, completely beyond control. In living, there are no guarantees.

So your craving for security and the end of fear will never be satisfied. Yours is not like a craving for candy or sex that may allow for some satisfaction, if only temporarily until the hankering begins again. You want something impossible. You want living itself to be something it is not: secure and free of anxiety. No one can ever satisfy that kind of craving, but only escape into a fantasised “something else.”

That something else might be Heaven with Jesus, “enlightenment,” or some other song and dance, but none of that is here now. You have tried the religious approach, as I understand is central to your social milieu, and it’s not working for you. And so you find yourself resorting to me, whose view of “God” is this: “Just because something can be conceived of and named does not mean it really exists.”

“God” is a concept — an idea in your mind — and you didn’t think it up. The notion of Big Daddy in the sky who makes rules and answers prayers was put there by others, most likely by caregivers who injected that idea into your mind intentionally while imagining that they were helping you and enriching your life. But their belief does not make that fairy tale true, nor does yours. The only thing you really know is that right now you exist. Not that “God” exists — you don’t know that — but that you exist. So you are not “of God” or “in God.” God—the idea—is in you.

Some people can lie to themselves about eternity in paradise and all that, but you aren’t one of them, so you find no security there. And you have seen that even the ones who pretend to believe all that stuff don’t really believe it. If they really believed it, when someone was diagnosed with a fatal illness, a celebration would ensue:

“Great news, man. I’ve got terminal cancer. Beautiful!”

“Really? You’re dying? Some guys have all the luck.”

I pointed to your honesty, particularly your reluctance to deceive yourself, as a gift, not a problem, so I advise going with that gift and making the most of it. A life free of suffering is a fantasy. In your heart of hearts, you already know that. So admit that to yourself. Embrace it. Suffer it.

This constant juggling of concepts about supreme beings, souls, reincarnation, transcendence, self-realization, and enlightenment serves only as a tactic of postponement. All we really know is now. When you lose interest in spiritual pipe dreams, your craving for a pain-free life will weaken. Then your attention will remain naturally where it belongs—not in some fanciful trouble-free future, but in this moment, which is the only moment one ever has, the only moment one must deal with, and the only moment one actually can deal with. Seeing that simplifies matters considerably, I find. The wise among us enjoy and suffer a fully human experience with an equanimity they are powerless to explain, albeit countless ones have tried.

Freedom means open-hearted participation in experience as it arises in real time without wishing for anything to be different. In this moment, things are as they are, and cannot be different. In the next moment, things will be different. That’s the way the cookie crumbles. Enjoy the cookie while you have it. It’s the only one you get.

There is no security in being human. Never was, never will be. There are no assurances. None. In the next instant, any condition at all can arise. See that, embrace that, deal with that and that alone, and you may find the freedom you seek — not freedom from something like stress, anxiety, or fear, but the freedom to actually be. That’s the best, I say, we humans can do.

Geen veiligheid in mens zijn

[1]V: Ik had net een grappige gedachte over de menselijke natuur. Ik hou van uw foto's, maar als ik eraan terugdenk, herinner ik me alleen de vrolijke. Ik zie uw beeld van een ezelsoog, of een schijnbaar zorgeloze vrouw. Ik weet dat je veel beelden hebt gemaakt met een donkerder kant, zoals je foto's van daklozen en het straatleven, maar dat is niet wat er in mijn gedachten opkomt.

[2]Ik voel me van nature aangetrokken tot de beelden die me iets brengen wat ik wil en waar ik naar hunker. Ik verlang terug naar "wat ik ooit geweest ben." Ik smacht naar een leven vrij van trauma, stress en angst. De foto's die ik mooi vind en onthoud, geven weer wat ik denk dat ik wil, dus geniet ik ervan. Maar je hebt veel verschillende soorten foto's. Je kunt twintig mensen vragen wat hun favoriete foto is en ik wed dat ze allemaal iets anders kiezen.

[3]A: Ik denk niet veel na over hunkering. Het is niet zo dat ik leef in een toestand van "verlangenloosheid", wat een verondersteld aspect zou zijn van spiritueel meesterschap. Geest, samen met zijn tegendeel, afkeer, is een natuurlijk deel van het leven, dus verlangen kan altijd ontstaan. Maar eerlijk gezegd heb ik weinig belangstelling voor verlangen, dat altijd gaat over toekomstige bevrediging. Verlangens proberen te stillen kan een eindeloos streven zijn. Ja, als je erin slaagt te krijgen waar je naar hunkert, kun je je voor een tijdje tevreden voelen, maar niet voor lang. Al snel komt er een nieuw verlangen naar boven - een nieuw verlangen dat bevrediging eist. Er komt geen einde aan die draaideur, en er zit geen gemoedsrust in.

[4]Je hebt gemerkt dat je gedreven wordt door verlangens. Je wordt bezeten door wat je denkt te missen en moet hebben, zelfs in die mate dat je perceptie van de wereld - van mijn foto's in dit geval - bedorven wordt. Erger nog, de specifieke verlangens die je noemde zullen nooit gestild worden, zelfs niet voor even. Niemand kan terugkeren naar "wat ik ooit geweest ben," zelfs niet naar wat ik vijf seconden geleden was. En vrijheid van trauma, stress en angst is ijdele hoop. Trauma kan zich op elk moment voordoen. Stress is een natuurlijk aspect van het leven. Angst ontstaat, als en wanneer het gebeurt, volledig buiten controle. In het leven zijn er geen garanties.

[5]Dus jouw verlangen naar veiligheid en het einde van angst zal nooit bevredigd worden. Jouw verlangen is niet zoals een verlangen naar snoep of seks dat enige bevrediging kan geven, al is het maar tijdelijk, tot de hunkering weer begint. Je wilt iets onmogelijks. Je wilt dat het leven zelf iets is wat het niet is: veilig en vrij van angst. Niemand kan ooit dat verlangen bevredigen, maar enkel ontsnappen naar een gefantaseerd "iets anders".

[6]Dat iets anders kan de hemel met Jezus zijn, "verlichting", of andere flauwekul, maar niets van dat alles is hier nu. Je hebt de religieuze benadering geprobeerd, die, zoals ik begrijp, centraal staat in je sociale milieu, maar het werkt niet voor je. En dus neem je je toevlucht tot mij, wiens visie op "God" het volgende is: "Alleen omdat iets kan worden bedacht en benoemd betekent dat nog niet dat het ook echt bestaat."

[7]"God" is een concept - een idee in je geest - en jij hebt het niet bedacht. Het idee van een Grote Papa in de hemel die regels maakt en gebeden beantwoordt, is daar geplaatst door anderen, hoogstwaarschijnlijk door verzorgers die dat idee opzettelijk in je geest hebben geïnjecteerd, terwijl ze zich inbeeldden dat ze je hielpen en je leven verrijkten. Maar hun geloof maakt dat sprookje nog niet waar, net zomin als het jouwe dat doet. Het enige dat je echt weet is dat je op dit moment bestaat. Niet dat "God" bestaat - dat weet je niet - maar dat jij bestaat. Dus je bent niet "van God" of "in God". God - het idee - is in jou.

[8]Sommige mensen kunnen tegen zichzelf liegen over de eeuwigheid in het paradijs en zo, maar jij bent niet één van hen, dus vind je daar geen zekerheid. En je hebt gezien dat zelfs degenen die doen alsof ze al die dingen geloven, het niet echt geloven. Als ze het echt geloofden, zou er een feest volgen als iemand een dodelijke ziekte zou krijgen:

[9]"Geweldig nieuws, man. Ik heb terminale kanker. Prachtig!"

[10]"Echt? Ga je dood? Sommige mensen hebben ook alle geluk."

[11][Deeple]Ik heb je eerlijkheid, met name je onwil om jezelf te bedriegen, een gave genoemd, geen probleem, dus ik adviseer om met die gave te gaan en er het beste van te maken. Een leven zonder lijden is een fantasie. In het diepst van je hart weet je dat al. Dus geef dat toe aan jezelf. Omarm het. Verdraag het.

[12][Deeple]Dit voortdurende gegoochel met concepten over opperwezens, zielen, reïncarnatie, transcendentie, zelfrealisatie en verlichting dient alleen als tactiek van uitstel. Alles wat we echt weten is nu. Wanneer je je interesse in spirituele dromen verliest, zal je verlangen naar een pijnvrij leven afnemen. Dan zal je aandacht op natuurlijke wijze blijven waar hij hoort - niet in een of andere denkbeeldige probleemloze toekomst, maar in dit moment, dat het enige moment is dat je ooit zult hebben, het enige moment waar je mee om moet gaan, en het enige moment waar je werkelijk mee om kunt gaan. Dat te zien vereenvoudigt de zaken aanzienlijk, vind ik. De wijzen onder ons genieten en ondergaan een volledig menselijke ervaring met een gelijkmoedigheid die ze niet kunnen verklaren, ook al hebben ontelbare het geprobeerd.

[13][Deeple]Vrijheid betekent openhartig deelnemen aan de ervaring zoals die zich in real time voordoet, zonder te wensen dat iets anders zou zijn. Op dit moment zijn de dingen zoals ze zijn, en kunnen ze niet anders zijn. In het volgende moment zullen de dingen anders zijn. Dat is de manier waarop het koekje kruimelt. Geniet van het koekje zolang je het hebt. Het is het enige dat je krijgt.

[14][Deeple]Er is geen veiligheid in het mens zijn. Nooit geweest, zal er ook nooit zijn. Er zijn geen zekerheden. Geen enkele. In het volgende moment kan elke omstandigheid zich voordoen. Zie dat, omarm dat, ga daar mee om en dat alleen, en je vindt misschien de vrijheid die je zoekt - niet vrijheid van iets als stress, angst of vrees, maar de vrijheid om werkelijk te zijn. Dat is het beste, zeg ik, wat wij mensen kunnen doen.